صحه‌گذاری و ثبت تراکنش‌ها از طریق اجماع (توافق)

بی نیازی از اعتماد به صورت ذاتی در بلاک چین لحاظ شده است و این موضوع با بحث اجماع[۱] ارتباطی تنگاتنگ دارد. از آنجا که هر نهاد، شخص یا طرفی می‌تواند اطلاعات را در بلاک چین ثبت کند (به این معنی که تلاش کند اطلاعات را به پایگاه داده اضافه کند)، برای کاربران متعدد و همتا در بلاک چین لازم است قبل از ورود دائمی، اطلاعات را بررسی و در مورد ثبت آن ها توافق کنند. از آنجا که ما نمی توانیم به درستکاری نویسنده اطلاعات مطمئن باشیم، حیاتی است که همه اطلاعات جدید قبل از پذیرش و ثبت بررسی و تایید شوند. این بررسی منجر به همان “اجماع” معروف در بلاک چین می شود.

متداول ترین روش های دستیابی به اجماع در بلاک چین (و همه سیستم های توزیع شده نیازمند به اجماع) به قرار زیر است:

  1. الگوریتم عملی تحمل خطای بیزانس [۲]،
  2. الگوریتم اثبات کار [۳]،
  3. الگوریتم اثبات سهم [۴]،
  4. الگوریتم اثبات سهم وکالتی [۵].

بلاک چین های مختلف به تناسب نیازشان از یکی از روش های بالا  بهره می بردند.

 

[۱] Consensus

[۲] Practical Byzantine Fault Tolerance, PBFT

[۳] Proof-of-Work, PoW

[۴] Proof-of-Stake, PoS

[۵] Delegated Proof-of-Stake, DPoS

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *